สรุปคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7179/2568
ความผิดฐาน “โดยทุจริตรับตัวผู้เยาว์” ซึ่งถูกพรากไปเพื่อหากำไรหรือเพื่อการอนาจาร
การที่จำเลย “ติดต่อซื้อบริการทางเพศ” และ “รับตัวผู้เยาว์” ไว้ภายในห้องพักเพื่อมีเพศสัมพันธ์ จะถือว่าเป็นการรับตัวผู้เยาว์ไว้ “โดยทุจริต” และเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319 วรรคสอง หรือไม่
นาย พ. พรากผู้เยาว์อายุกว่า 15 ปี แต่ยังไม่เกิน 18 ปี ไปเสียจากมารดา “เพื่อหากำไรหรือเพื่อการอนาจาร” โดยผู้เยาว์นั้น “เต็มใจไปด้วย” แล้วรับผู้เยาว์ไว้ขายบริการทางเพศ โดยแบ่งเงินที่ได้จากผู้ซื้อบริการให้แก่ผู้เยาว์เป็นรายครั้ง
ต่อมาจำเลย “ติดต่อซื้อบริการทางเพศ” จากนาย พ. และ “รับตัวผู้เยาว์ไว้ภายในห้องพักที่เกิดเหตุเพียงลำพังกับจำเลยเพื่อมีเพศสัมพันธ์”
นาย พ. เป็น “ธุระจัดหาพาผู้เยาว์มาส่งให้แก่จำเลยเพื่อแสวงหาผลประโยชน์จากการค้าประเวณี” อันเป็นความผิดฐานค้ามนุษย์ตามพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ พ.ศ. 2551 มาตรา 6 วรรคหนึ่ง (2)
เมื่อจำเลย “รับตัวผู้เยาว์จาก พ. ไว้ภายในห้องพักที่เกิดเหตุเพียงลำพังกับจำเลยเพื่อมีเพศสัมพันธ์” ย่อมเป็นเหตุให้ “การพามาส่งของ พ. เสร็จสมบูรณ์” การกระทำของจำเลยจึง “มีส่วนทำให้ความผิดฐานค้ามนุษย์ครบองค์ประกอบ”
ศาลฎีกาวินิจฉัยต่อไปว่า การกระทำดังกล่าวเป็น “การแสวงหาประโยชน์ทางกามารมณ์ที่มิควรได้โดยชอบด้วยกฎหมายดังกล่าวสำหรับตนเอง” ซึ่ง “ต้องด้วยความหมายของ ‘โดยทุจริต’ แห่ง ป.อ. มาตรา 1 (1)”
ดังนั้น เมื่อจำเลย “รับตัวผู้เยาว์ซึ่งถูกพรากไปเสียจากมารดาเพื่อหากำไรหรือเพื่อการอนาจาร” การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดฐาน
“โดยทุจริต รับตัวผู้เยาว์อายุกว่า 15 ปี แต่ยังไม่เกิน 18 ปี ซึ่งถูกพรากไปเสียจากมารดา ผู้ปกครอง หรือผู้ดูแล เพื่อหากำไรหรือการอนาจาร โดยผู้เยาว์นั้นเต็มใจไปด้วย”
ผู้ซื้อบริการที่ “รับตัวผู้เยาว์” ไว้เพื่อมีเพศสัมพันธ์ ไม่ใช่เป็นเพียงผู้รับบริการเท่านั้น แต่เป็นผู้ที่มีส่วนทำให้ “การพามาส่ง” ของผู้จัดหา “เสร็จสมบูรณ์” และ “มีส่วนทำให้ความผิดฐานค้ามนุษย์ครบองค์ประกอบ” ด้วย
การกระทำเช่นนี้จึงเป็น “การแสวงหาประโยชน์ทางกามารมณ์ที่มิควรได้โดยชอบด้วยกฎหมาย” และเข้าความหมายของคำว่า “โดยทุจริต” ทำให้มีความผิดฐานรับตัวผู้เยาว์ซึ่งถูกพรากไปเพื่อหากำไรหรือการอนาจาร แม้ผู้เยาว์นั้นจะ “เต็มใจไปด้วย” ก็ตาม
ศาลฎีกาพิพากษาแก้ ให้ลดโทษจำคุกแก่จำเลยหนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก “1 ปี 4 เดือน” และไม่รอการลงโทษจำคุก โดยศาลเห็นว่า “พฤติการณ์แห่งคดีจึงนับว่าเป็นเรื่องร้ายแรง”
ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 1 (1)
ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319 วรรคสอง
พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ พ.ศ. 2551 มาตรา 6 วรรคหนึ่ง (2)
...
(2) เป็นธุระจัดหา ซื้อ ขาย จำหน่าย พามาจากหรือส่งไปยังที่ใด หน่วงเหนี่ยวกักขัง จัดให้อยู่อาศัย หรือรับไว้ซึ่งเด็ก
ถ้าการกระทำนั้นได้กระทำโดยมีความมุ่งหมายเพื่อเป็นการแสวงหาประโยชน์โดยมิชอบ ผู้นั้นกระทำความผิดฐานค้ามนุษย์”