⚖️ สรุปคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8082/2567
📌 เรื่อง:
นิยามของการสอบสวนและดุลพินิจของพนักงานสอบสวนในการรวบรวมพยานหลักฐาน
🔎 ประเด็นข้อกฎหมาย
การที่พนักงานสอบสวนไม่ได้สอบปากคำบุคคลทุกคนในที่เกิดเหตุเป็นพยาน
จะทำให้การสอบสวนไม่ชอบหรือไม่?
ความแตกต่างในรายละเอียดของคำเบิกความพยานภายหลังเกิดเหตุเป็นเวลานาน
จะถือเป็นพิรุธ หรือเป็นความสงสัยที่เป็นเหตุเป็นผล
ถึงขนาดต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้จำเลยหรือไม่?
🧾 ข้อเท็จจริง
จำเลยทำงานเป็นพนักงานรักษาความปลอดภัยของร้านที่เกิดเหตุ
ก่อนเกิดเหตุมีการทะเลาะและชุลมุนกันหน้าร้าน
โดยผู้ตายชกต่อยกับจำเลย
จำเลยสู้ผู้ตายไม่ไหว
จึงวิ่งออกจากจุดที่ชกต่อยไปยังบริเวณรถกระบะ
เมื่อผู้ตายวิ่งตามไป
จำเลยใช้อาวุธปืนยิงผู้ตาย 2 นัด
เป็นเหตุให้ผู้ตายถึงแก่ความตาย
มีประจักษ์พยานเห็นเหตุการณ์
โดยพยานยืนยันว่าสามารถมองเห็นได้ชัดเจนจากแสงส่องสว่างในบริเวณเกิดเหตุ
จำเลยฎีกาต่อสู้ว่า
ขณะเกิดเหตุมีประจักษ์พยานมากกว่า 20 คน
แต่พนักงานสอบสวนกลับสอบปากคำแต่เพื่อนผู้ตาย
อีกทั้งแผนที่สังเขปแสดงสถานที่เกิดเหตุไม่ชัดเจน
จึงเห็นว่าการสอบสวนไม่ชอบ
และคำเบิกความของพยานโจทก์ยังมีข้อพิรุธ
📚 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8082/2567 วินิจฉัยว่า
“ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2 (11) ‘การสอบสวน’ หมายความถึงการรวบรวมพยานหลักฐานและการดำเนินการทั้งหลายอื่นตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายนี้ ซึ่งพนักงานสอบสวนได้ทำไปเกี่ยวกับความผิดที่กล่าวหา เพื่อที่จะทราบข้อเท็จจริงหรือพิสูจน์ความผิดและเพื่อจะเอาตัวผู้กระทำผิดมาฟ้องลงโทษ ซึ่งกฎหมายไม่ได้บัญญัติบังคับว่าพนักงานสอบสวนต้องทำอย่างไรหรือต้องระบุรายละเอียดอย่างไรหรือต้องสอบปากคำบุคคลใดบ้างเป็นพยาน กฎหมายให้เป็นดุลพินิจของพนักงานสอบสวนให้ทำไปเกี่ยวกับความผิดที่กล่าวหาเพื่อที่จะทราบข้อเท็จจริงหรือพิสูจน์ความผิดและเพื่อจะหาตัวผู้กระทำผิดมาฟ้องลงโทษเท่านั้น”
“คำเบิกความของพยานโจทก์และโจทก์ร่วมทั้งสองแม้จะแตกต่างแต่ไม่ถึงกับเป็นพิรุธ และพยานโจทก์และโจทก์ร่วมทั้งสองเบิกความหลังเกิดเหตุเป็นเวลาเกือบ 20 ปี ความทรงจำของพยานย่อมลบเลือนไปบ้างตามกาลเวลา จะกะเกณฑ์ให้เหมือนกับเห็นเหตุการณ์ขณะเกิดเหตุย่อมเป็นไปไม่ได้ และข้อพิรุธที่เป็นความสงสัยที่จะยกประโยชน์ให้จำเลยจะต้องเป็นความสงสัยที่เป็นเหตุเป็นผลว่าจำเลยได้กระทำความผิดตามที่โจทก์ฟ้องหรือไม่ มิใช่ความสงสัยเล็กน้อยหรือความสงสัยที่ห่างไกล”
✅ สรุป
การสอบสวนและรวบรวมพยานหลักฐานเป็นดุลพินิจของพนักงานสอบสวน
กฎหมายมิได้บังคับว่าต้องสอบปากคำบุคคลใดบ้างเป็นพยาน
และความทรงจำของพยานที่ลบเลือนไปบ้างตามกาลเวลา
ยังไม่ใช่ความสงสัยที่เป็นเหตุเป็นผล
อันจะยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้จำเลย
📖 กฎหมายที่เกี่ยวข้อง
ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2 (11), มาตรา 130, มาตรา 131
ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288