เจ้าหนี้จำนองที่เลือกฟ้องจำเลยอย่างเจ้าหนี้สามัญ เมื่อมายื่นคำขอรับชำระหนี้จำนองในชั้นบังคับคดีตาม ป.วิ.พ. มาตรา 289 (ปัจจุบันคือมาตรา 324) คำร้องนั้น มีผลเป็นคำฟ้องขอให้บังคับจำนอง ผู้ร้องจึงอยู่ในฐานะเจ้าหนี้ที่ใช้สิทธิบังคับจำนอง มิใช่เจ้าหนี้สามัญตามคำพิพากษาเท่านั้น ทำให้ต้องเสีย ค่าขึ้นศาล ในอัตรา 1 บาทต่อ 100 บาท ตามตาราง 1 ข้อ (1) (ค) ท้าย ป.วิ.พ.
คำพิพากษาศาลฎีกาที่
7966/2547
กฎหมายที่เกี่ยวข้อง;
ป.วิ.พ. มาตรา 289(ปัจจุบันคือมาตรา 324),
ตาราง 1 ข้อ (1) (ค)
ท้าย ป.วิ.พ
หนี้ตามคำพิพากษาซึ่งผู้ร้องในฐานะโจทก์ฟ้องให้จำเลยรับผิดคดีนี้เมื่อมีการจำนองเป็นประกัน
แต่ผู้ร้องได้ใช้สิทธิฟ้องจำเลยให้รับผิดในหนี้ที่มีประกันอย่างเจ้าหนี้สามัญ
มิได้ใช้สิทธิบังคับจำนองเอาแก่ที่ดินอันเป็นหลักประกันที่จำเลยจำนองไว้แก่ผู้ร้องด้วย
แม้ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินแก่ผู้ร้อง
ผู้ร้องก็เพียงอยู่ในฐานะเจ้าหนี้สามัญตามคำพิพากษาเท่านั้น การที่ผู้ร้องยื่นคำขอรับชำระหนี้จากที่ดินของจำเลยที่เจ้าพนักงานบังคับคดีได้ยึดไว้โดยอาศัยอำนาจแห่งการจำนองตามวิธีการที่บัญญัติไว้ใน
ป.วิ.พ. มาตรา 289 จึงเป็นเรื่องที่ผู้ร้องประสงค์จะให้ตนได้รับชำระหนี้จากที่ดินจำนองของจำเลยอันเป็นหลักประกันนอกเหนือไปจากการใช้สิทธิบังคับคดีตามคำพิพากษาของศาลอย่างเจ้าหนี้สามัญ
คำร้องที่ผู้ร้องขอรับชำระหนี้จำนองย่อมมีผลเป็นคำฟ้องขอให้บังคับจำนอง
ซึ่งผู้ร้องจะต้องเสียค่าขึ้นศาลตามตาราง 1 ท้าย ป.วิ.พ. ข้อ
(1) (ค)
ถ้าเป็นเจ้าหนี้ที่ได้ฟ้องบังคับจำนองแล้ว ดูฎีกาที่ 1570/2537