เมื่อศาลสั่งยกคำร้องขอขยายระยะเวลาฎีกาที่ยื่นพ้นกำหนดโดยไม่ปรากฏเหตุสุดวิสัย ถือว่าประเด็นแห่งคดีได้วินิจฉัยชี้ขาดแล้ว การยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาซ้ำอีกเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาซ้ำ ต้องห้ามตาม ป.วิ.พ. มาตรา 144 ประกอบ ป.วิ.อ. มาตรา 15
คำพิพากษาศาลฎีกาที่
141/2565
กฎหมายที่เกี่ยวข้อง;
ป.วิ.อ. มาตรา 15, มาตรา 195 วรรคสอง, มาตรา 216 วรรคหนึ่ง,
มาตรา 225 ป.วิ.พ. มาตรา 23, มาตรา 27, มาตรา 144 วรรคหนึ่ง
คำร้องขอขยายระยะเวลายื่นฎีกาครั้งแรกของจำเลยไม่ปรากฏพฤติการณ์พิเศษและเหตุสุดวิสัยที่ไม่สามารถยื่นคำร้องก่อนสิ้นระยะเวลาได้
ที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้องของจำเลย
ถือว่าศาลชั้นต้นได้มีคำสั่งวินิจฉัยชี้ขาดคำร้องขอขยายระยะเวลาฎีกาของจำเลยไปแล้ว
การที่จำเลยยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาฎีกาครั้งต่อมา
จึงเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาอันเกี่ยวกับคดีหรือประเด็นที่ได้วินิจฉัยชี้ขาดแล้ว
ต้องห้ามตาม ป.วิ.พ. มาตรา 144 วรรคหนึ่ง ประกอบ
ป.วิ.อ. มาตรา 15 การที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งในคำร้องขอขยายระยะเวลาครั้งหลัง
อนุญาตให้ขยายระยะเวลายื่นฎีกาแก่จำเลยจึงไม่ชอบด้วย ป.วิ.พ. มาตรา 23 มาตรา 144 วรรคหนึ่ง
และถือว่าเป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาที่ผิดระเบียบตาม ป.วิ.พ. มาตรา 27 ประกอบ ป.วิ.อ. มาตรา 15 ปัญหานี้เป็นข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย
ศาลฎีกามีอำนาจยกขึ้นวินิจฉัยและแก้ไขเสียให้ถูกต้องได้ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 195
วรรคสอง ประกอบมาตรา 225